Ja inderdaad, het is al veel te lang stil hier! Het is hier dan ook niet bepaald rustig geweest. Het kwakkelen is hier nog wel even doorgegaan, waardoor Eline nog niet vaak naar school is geweest. Laatst toch na al dat ziek zijn weer een poging gedaan. Wel voor alleen de ochtenden voorlopig, dit omdat Eline nog steeds niet helemaal fit bleek te zijn. De eerste 2 ochtenden verliepen zeer moeizaam. Woensdag ging het al wat beter en had ze ook al wat minder moeite met het afscheid. De ochtend zelf was heel goed verlopen, wat een grote opluchting was. Donderdag was ze erg moe, afscheid verliep ook weer wat moeizamer, maar toch ook die morgen goed gegaan. Weekend!! Echter bleek Eline zondag wxe9xe9r koorts te hebben! De hele week erop dus weer thuis geweest met koorts en ontzettende moeheid. Ze sliep vrijwel iedere middag zeker 2 uur. Gezien ze zo moe bleef en wij ons toch wel zorgen maakten gezien het nu al duurde vanaf eind december, besloten we wederom een afspraak te maken bij de huisarts. Deze bekeek haar keel, neus en oren en kon zo op het eerste gezicht niks ontdekken. Maar gezien het bloedonderzoek in januari, wat helemaal niet goed was, werd besloten nogmaals bloed te gaan laten prikken. Dit om de waarden te vergelijken, gezien ie in januari erg hoog was. Ook werd ze geprikt op een eventuele inhalatie allergie. Vorige week vrijdag de uitslag: er is niks in het bloed gevonden. Alles was gelukkig weer normaal. Maar waar komt die moeheid dan vandaan? En waarom blijft ze zo kwakkelen? Volgens de huisarts toch nog een nasleep van het virus of weer een nieuw opgepakt virusje. Uitzieken….ja uitzieken…maar hoelang moet dat gaan duren dan?
Inmiddels is met school afgesproken dat Eline voorlopig alleen de ochtenden gaat komen. Gister is ze wederom gestart en het is gelukkig heel erg goed gegaan! Hopelijk toch een teken dat we het nu wel gehad hebben! Afijn…hoop dat het afgelopen rondje de laatste was! Ze is nog steeds erg moe, maar verder lijkt het wel weer te gaan. School wilde eigenlijk volgende week al uit gaan breiden, maar we hebben gister laten weten dat Eline pas hele dagen naar school gaat wanneer wij denken dat ze hier toe in staat is.
Tot zover dan Eline. Ook Cas is nog volop aan het kwakkelen. Cas had afgelopen weekend weer koorts, erg verkouden, benauwd en een akelige hoest. Mama is ook ziek geweest, waarschijnlijk een buikgriepje ofzo…dus het ging lekker hier de afgelopen weken!
Wat we allemaal gedaan hebben verder de laatste tijd??
- Natuurlijk hebben we Cas zijn tweede verjaardag gevierd! 10 maart is hij 2 jaar geworden! Hij is ontzettend verwend en heeft onwijs genoten van de hele dag!
- Eline is voor het laatst naar het consultatieburo geweest, waar ze helaas natuurlijk weer een prikje kreeg (een week na het bloedprikken).
- 26 februari was de sterfdag van mijn vader, was dus ook weer een moeilijke dag.
- 26 februari was ook een feestelijke dag! Brenda en Lars zijn die dag getrouwd!!
- Ons oppaskindje Fenne is inmiddels een aantal keer bij ons wezen spelen! Dat verloopt heel erg goed en de kids vinden het ook helemaal super als zij komt spelen!
- We zijn een weekendje weg geweest om even bij te tanken!
- Cas is een onwijze kletskous aan het worden! Zegt complete zinnen en praat ook erg duidelijk! 1 april moet hij weer naar het consulatieburo.
- Eline is dus weer gestart op school en dit keer verloopt het erg goed! Ze heeft het goed naar haar zin, zingt thuis liedjes van school, verteld over de spelletjes en heeft al een vriendin! Erg fijn om dat allemaal te horen.
- En natuurlijk komt onze trouwdatum ook steeds dichterbij! 10 juli is de grote dag enne…daar moeten we nog aardig wat voor regelen!
Mama is gister (ja echt waar!!) naar een medium geweest. Toch grotendeels omdat ik me zorgen maakte over de kids. Wellicht kon zij iets zien…of voelen of weet ik het. We zaten nog maar goed en wel…of ze begon over m’n vader. Ze vertelde dat ie overleden was en ook dat ie overleden was aan kanker. Met gebaren liet ze zien wat ie doorgaf. Hij pakte aan zijn hoofd. Zij vroeg of daar iets mee was. Maar dat bleek juist de enige plaats te zijn waar geen pijn had gezeten. Verder deed ieder botje, ieder spiertje zeer. Ja dat klopt natuurlijk wel, mijn vader heeft helaas onwijs veel pijn geleden voor hij stierf. Tranen over m’n wangen. Ik kreeg heel veel dank van hem. En daar ben ik dankbaar voor. Was ontzettend blij dat hij er ‘was’.
Toen ze de foto van Eline zag schrok ze. Eline zit niet lekker in haar vel. Ja dat klopt wel. Of ze angstig was. Wat er op school was. Echt, ze vertelde zoveel en het paste precies in het plaatje. Eline is volgens haar momenteel erg moe, erg faalangstig, bang voor vreemde mannen, ja ga zo nog maar even door. Pas na de zomer zit ze weer helemaal lekker in haar vel. Eline is volgens haar erg wijs voor haar leeftijd om meerdere vlakken. Ze voelt veel aan en denkt ook heel veel over dingen na. Het is erg belangrijk om hier met haar over te praten. Nu was ik altijd heel open naar Eline, praatte over vrijwel alles. Eline was ook altijd heel open naar mij toe, maar de laatste tijd leek ze vaak erg gesloten. Op de terugweg naar huis besefte ik ineens dat ik maanden terug de gesprekjes eerder afsloot, omdat ik bang was dat het misschien toch teveel voor haar zou zijn. Dat ze juist misschien zorgjes van mij over zou nemen. Dat de gesprekjes te diep zouden zijn. Nu lijkt dat een verkeerde conclusie te zijn geweest. Eline heeft er juist heel veel behoefte aan! Verder kwam naar voren dat mijn vader Eline’s engelbewaarder is. De komende tijd moeten we erop letten dat Eline niet teveel nieuwe dingen/situaties voor haar kiezen krijgt. Het is haar even te veel van het goede. En daar kan ik dan ook heel goed in komen. Kortom, er viel voor mij heel veel op zijn plaats.
Cas is een echte doerak! Uitgelaten, vrij, vrolijk! Ze trekken zich onwijs veel aan elkaar op en zijn ook echte maatjes! Eline vind het alleen niet zo leuk dat hij haar weleens slaat, snapt dat ook niet, want zij slaat hem ook niet. Ja ook dat klopt! Wat het bij Cas ook is, ook hij vergroeit het net als Eline overigens zo rond de 5 a 6 jaar. Tegen de tijd dat het winter gaat worden, moeten we extra allert zijn op de klachten. Haha ja en tegen de puberteit komt het weer even opzetten. Maar dat duurt gelukkig nog even he!
Later ‘was’ er ook nog een vrouw gekomen. In haar herkende ik Aldwin’s oma! Zij is ook overleden tijdens mijn zwangerschap van Cas. Ze vertelde me dat ook oma heel gelukkig was boven en een heel krachtig persoon was. Dat ze nu eenmaal daar boven vond dat ze bepaalde dingen vroeger anders had willen doen. Maar er kwam vooral naar voren dat ze erg gelukkig was. En dat vond ik prachtig om te horen. Ook Aldwin was later thuis erg blij met deze boodschap.
Al met al was dit voor mij toch een hele fijne ervaring! Het heeft me rust gegeven en vooral ook meer vertrouwen in m’n eigen gevoel. Het heeft me zeker een extra boost gegeven voor de komende tijd en die was echt nodig na de afgelopen tijd. Ik prijs me enorm gelukkig dat m’n vader er was. Het geeft me een heel fijn gevoel dat ie nog steeds bij ons is.
Misschien vinden jullie dit allemaal een beetje vaag. Vond ik ook. Moet er ook bij zeggen, dat ik deze dingen ook altijd een beetje eng vond, interessant om te horen, maar niets voor mezelf. Maar na het overlijden van m’n vader heb ik altijd gezegd een keer naar zo’n iemand toe te willen, maar ook alleen wanneer ik daar zelf aan toe was. En blijkbaar was nu dat moment. Geen angst, geen zenuwen…en het was het me meer dan waard!
Goed, het was hier dan wel heel lang stil…maar dit is toch een aardig blogje om het een beetje in te halen toch?
